Paspoort!
Mooie auto.
Waar hebt u die vandaan?
Die overleefde in Zwitserland.
Zoals u? - Zoals ik.
Overleefde in Zwitserland.
Het meisje ook.
Ik wil haar gezicht zien.
Kan ik u kort spreken?
Komaan, zij is Eva Braun niet. - Natuurlijk niet.
Die teef werd gedood door haar man. - Zij komt uit een kamp.
Toon me je gezicht. - Alstublieft.
Zwijg!
Toon me je gezicht. Nu!
Verontschuldiging.
In orde.
Laat hen door!
Nederlandse ondertitels: "Bère"
Dit wondkanaal is een schotwonde.
U hebt zich voor dood gehouden. U hebt geluk gehad.
Kan u zien?
Dat is goed.
Patiënte heeft wondkoorts. Penicilline, intraveneus.
Jukbeen en neusbeentje verbrijzeld.
Schedelbeenversplintering links.
Was u een zangeres?
Waar?
Het laatst in het St. Michael's Choir. - In Londen?
Ja. - En wanneer?
Tot '38.
En dan komt u terug naar hier. 'n Jodin. Waarom?
Ze hebben hier heerlijk koele kelders.
En daarbuiten in het park is een ware plantage.
Daar kunnen we algauw gaan wandelen.
Dan kan je... - Wie betaalt dat allemaal?
Jij?
Nee.
Je hebt geërfd.
Je ganse familie is dood.
En Herbert en Marie.
De tweeling. - Esther?
Ester heb ik nog niet gevonden.
Waar is Johnny?
Zo, hoe wilt u er uitzien? Kies maar iets uit.
Veel van mijn patiënten verkiezen Zarah Leander, anderen Söderbaum.
Hoewel ze beiden al uit de mode zijn.
Daarbuiten lopen voorzeker enkele heren rond die ook graag een nieuw gezicht willen.
Ik wil er weer uitzien als vroeger.
Dat wordt moeilijk. Denk er nog maar eens over na.
Waarom?
Enerzijds krijgt men dat nooit meer zoals voorheen
en anderzijds heeft een ander gezicht ook z'n voordeel.
Hoezo voordeel? - U wordt een nieuwe andere mens.
Men herkent u niet meer. Dat geeft u het voordeel...
Ik wil er precies zo uitzien als vroeger.
De narcose dienen we u intraveneus toe. - Waarom?
De toestand van uw gezicht laat geen ethermasker toe
maar maak u geen zorgen. U zal heel diep en vast slapen.
Tel terug, tien, negen, acht enzovoort.
Weet u, de Amerikanen noemen dat een "countdown".
Dat komt uit een Duitse film, "De vrouw in de maan".
Telt u nu: Tien...
Tien. - Negen.
Negen. - En verder.
Acht, zeven, zes
vijf...
Johnny.
Meneer!
Wat denkt u wel, zich te kunnen veroorloven?
Excuseer?
Sorry. Lene Winter, van het Joods Agentschap.
Wat is er gebeurd?
Hij wou een aantal registratiekaarten ontvreemden.
Hij is niet de enige.
Mag ik ze eens inkijken? - Ga uw gang.
Dat ziet er al heel goed uit.
Binnen een paar dagen wordt het verband afgenomen.
Ik heb overigens een woning gevonden.
In Haifa.
Men kan de zee zien.
Wondermooie architectuur.
Bernstein heeft het ontworpen.
Ik heb foto's. Wil je eens zien?
Hier.
Nee, ik heb hem niet gezien.
Nelly, dat is allemaal plat gebombardeerd. Daar is niets meer.
Ik heb helemaal niets meer.
Herinner jij je nog hoe het je drie maanden geleden verging?
Hoe vertwijfeld je was?
Het is toch heel indrukwekkend, wat Dr. Bongartz...
En binnen enkele dagen komen de pleisters... - Zou jij me herkennen?
Zou je mij herkennen?
Ja.
Nee.
Dat ben ik.
Waar heb je dat vandaan?
In de kliniek hadden ze toch foto's nodig voor de reconstructie.
Verontschuldig me, dat is het verkeerde woord.
Dr. Bongartz heeft die benut en ik heb het gewoon...
Wedersamenstelling is misschien beter. - Bekijk me toch eens.
Nelly, je bent mooi.
Daarover gaat het toch niet.
Wat betekenen die omcirkelingen? - Dat zijn Nazi’s.
En de kruisen zijn voor de doden.
Ja.
Boven Esther moet ook een kruis gezet worden.
Het is een wonder dat je het overleefd hebt.
Bij Johnny staat geen kruis. - Johnny interesseert me niet.
Hier zijn kleren, een jasje uit Engelse stof en twee mantels.
Een lichte zomermantel en een gevoerde.
Allemaal door Mevr. Winter geleverd.
Wonderbare stof.
Maatje 38, is dat juist?
Wanneer zou u naar Palestina gaan?
Dat weet ik nog niet.
Hier is het bad.
Alle toebehoren.
En het functioneert.
Als u nog iets tekort komt laat u het me maar weten.
Nee, dat doen we niet.
Het licht blijft uit.
We hebben een ware plaag.
Voor de muggen blijkt de oorlog niets uitgemaakt te hebben.
Ze komen in zwermen vanuit het meer.
Nee, alstublieft, dat doe ik liever zelf, dank u.
Wanneer eten we, Elisabeth? - Om 19:00, als u het goed vindt.
Wat hebt u voor ons gekookt? - Koolrolletjes gevuld met kalfszwezerik.
Waar hebt u dan de zwezerik weer kunnen bemachtigen?
Er was geen muskaatnoot, geen boter, geen zwarte peper, verschrikkelijk.
U improviseert altijd wonderbaarlijk. - Improviseren, improviseren!
Ooit moet het maar eens gedaan zijn met improviseren!
Elisabeth is echt ongelooflijk.
Zij is geen Nazi? - Ze heeft de Nazi’s altijd gehaat.
En? Bevalt het je?
Ja.
Goed zo.
Ik heb overigens de papieren voor de woning in Haifa hier op de schrijftafel gelegd.
Ik heb ook nog twee andere mogelijkheden voor ons beiden gevonden in Tel Aviv.
Daar richt men een woonproject op. Men geeft ons bouwgrond.
Het was niet eenvoudig om een visum voor ons beiden te bekomen.
Alstublieft. - Dank u, Elisabeth.
Gaat het?
Ja.
Mag ik dat nog eens horen?
Mooi, hè?
Ik heb dat in Londen elke avond gehoord voor ik insliep.
Wil jij het eens voor me zingen?
Ja.
Ik kan geen Duitse liederen meer horen.
Wanneer je weer beter bent gaan we op zoek naar je vermogen.
Is dat veel?
Aanzienlijk. Immobilien wordt beheerd door de Nazi’s.
Het zal wat duren om het los te krijgen. Maar in Zwitserland zit veel geld.
Het geld van de vermoorden. We zijn ertoe verplicht.
Waartoe?
In Palestina een staat op te bouwen waarin wij Joden kunnen leven.
Daarvoor halen we terug wat ze ons afnamen.
Dan kunnen we misschien weer terug Duitse liedjes zingen.
Bevalt het u?
Ja.
Geef dan iets.
Ja.
Ik zoek mijn man.
Hij is ook muzikant.
Wat bespeelt hij?
Hij is pianist.
Als hij geluk had is hij daar in een van die clubs.
Als hij pech had speelt hij accordeon op de straat.
Welke clubs?
Ik zou het eens bij de Amerikanen proberen.
Johnny, wat heb je gedaan?
Ik wou toch alleen maar dansen.
Laat me los! Johnny, laat me los!
Johnny.
Ja.
Verontschuldig me.
Ik nam u voor iemand anders.
Blijf staan.
Ik zei, staan blijven!
Wat heb jij daar in je tasje?
Laat eens zien.
Die mooie mantel.
Dat krijg ik er nooit meer uit.
Dat is teer.
Waar heeft ze daarmee uitgericht?
Laat u ons een moment alleen?
En? Ben je hem tegen gekomen?
Je kan niet zomaar 's nachts rondzwerven. Wat denk je dat er allemaal rondloopt?
Zonder revolver ga ik zelfs niet meer buiten.
Ik kan niet altijd op je passen. Binnen een paar dagen moet ik naar Polen.
Dat kan een tijd lang duren. - Hoelang dan?
Eén, twee weken. Misschien langer.
Heb je al over Tel Aviv of Haifa nagedacht?
In Tel Aviv is er een Joods koor onder leiding van Vera Stroux.
Dat zou misschien iets voor jou zijn. - Wat moet ik in een Joods koor?
Ik ben geen Jodin. - Toch wel, of je dat nu wil of niet.
Ze wilden je ombrengen omdat je een Jodin bent.
We kunnen hier niet blijven, Nelly.
Johnny heeft jou verraden.
Jij werd op 6 oktober '44 gearresteerd.
Johnny werd op 4 oktober '44 gearresteerd.
Ze hebben hem verhoord en weer vrijgelaten op 6 oktober, kort na jouw arrestatie.
Hij ging niet naar de gevangenis. Geen bestraffing, wel in tegendeel.
Hij mocht verder muziek spelen en nu wil hij jouw geld.
Heb je hem gezien?
Ja. - Wanneer?
Twee maanden terug.
Heb je hem gesproken?
Ik praat niet met verraders.
We hebben bier.
Gekoeld bier. We hebben whisky.
We hebben champagne.
Maar er ontbreekt nog iets... waar zijn de meisjes?
En nu brengen onze fabelachtige Vicky en Lola
een interpretatie van een lied van the one and only Cole Porter,
Night and Day
Nacht en dag.
Johnny!
Nelly?
Alles in orde?
Ja.
Wacht een moment, ik kom zo terug.
Ik heb voor jou een revolver.
Kan je daarmee omgaan?
Meestal is het al genoeg hem gewoon te laten zien.
Ik ben op zoek naar Johnny.
Was hij het die je er één verkocht heeft?
Hij werkt hier.
Nee, hier werkt geen Johnny.
Ik heb hem hier toch gezien. - Ik ken geen Johnny. Ken jij 'n Johnny?
Johnny, jij lomperd, in je koffer is niets meer.
De kelder zit vol, wat wil je nog meer?
De wereld is een kaai waarop de meisjes staan te zwaaien
en waarvoor de matrozen hun kop omdraaien.
Een koffie zou niet slecht zijn! - Twee!
Breng ik dadelijk. - Ben jij Johnny? Die kleine zoekt werk.
Sla haar niet meer. - Johannes, doe eens wat voort!
Bij hem moet je zijn.
Het spijt me, meneer. Dat is het verkeerde meisje.
Zoekt u werk?
Hebt u een woning?
Voor u alleen?
Wacht.
Komt u mee. Ik heb niet veel tijd.
We kunnen veel geld verdienen.
U gelijkt erg veel op iemand.
Op wie? - Mijn vrouw.
Nu ze dood is, heeft ze geld.
Wat? Waarom?
Zij en haar verwanten werden gedood.
Hierlangs.
Lafaards! Waar zitten jullie verstopt?
U krijgt de achterkamer.
Ik slaap hier vooraan.
Ik geraak niet aan de erfenis.
Er is geen bewijs dat ze dood is.
Misschien leeft ze nog. - Ze is dood.
U moet mijn vrouw spelen. Ik breng u alles bij.
Dan zal u als overlevende terugkeren en de erfenis opstrijken.
Die delen we dan. Er zit zeker 20.000 dollar voor u aan vast.
U blijft hier wel een paar weken binnen. Niemand mag u nog zien.
Voor het eten zorg ik wel.
Daar staat bier. - Johnny!
Alstublieft, noem me niet zo.
Hoe... hoe zal ik je dan noemen. - Johannes.
In bijzijn van anderen kan u Johnny zeggen. En alstublieft, tutoyeer mij niet.
Welke anderen? - Wanneer u als overlevende zal terugkeren.
Hoe heet u eigenlijk?
Esther.
Er zijn er niet veel meer die zo heten.
Hoe heette uw vrouw dan?
Nelly.
Ik ben tegen vieren weer terug. Laat me alstublieft uitslapen.
Gelijk ik... gelijk ik veel op haar?
Nee. Maar wel binnenkort.
Lene.
Nelly? - Ja.
Nee, geen licht aandoen.
Je was bij hem.
Ja.
Wat is er gebeurd?
De deur is open.
Gaat u alstublieft nog eens terug. Kom nog een keer binnen.
Kom nog eens door de deur.
Zonder tasje.
Mij niet aankijken. Gewoon een paar stappen binnenkomen.
Ga door, de trap af.
Eerlijk gezegd, hoopte ik dat u niet meer zou terugkomen.
Waarom?
Het gaat niet.
Hier zijn twee dollar.
En een levensmiddelenkaart. Het spijt me.
Neem aan.
Ga.
Maar we zouden toch werken aan... - Begrijpt u het niet? Het gaat niet.
Waarom dan? - Omdat het ons nooit zal lukken.
Neem... neem dat geld.
En ga nu. - We kunnen het toch proberen.
Uw tas. - Slechts een paar dagen!
En als het niet lukt, dan ga ik.
Alstublieft.
Zet u aan de andere kant.
Hier, een voorbeeld.
Haar handschrift moet u beheersen...
Oefen daarop.
Dat is een aankooplijstje. - Ja en daarmee beginnen we.
En nu oefenen.
Is dat alles wat u hebt?
Ik kijk onderweg of ik iets voor u kan regelen. U oefent.
Daar is nog wat te eten voor u.
Dank u.
U had zich die moeite kunnen besparen. In die lade ligt geen geld.
Hoe...?
Ah zo. Dat. Ik...
Ik had voorbeelden nodig. - Wat voor voorbeelden?
Geschriften van haar. Met dat aankooplijstje ben ik al klaar en...
dan had ik nog geschriften nodig. - Laat zien.
Daar, het ligt op tafel.
U hebt niet doorgedrukt?
Neen.
Zet u.
"Aan dat linksrijdend verkeer zal ik nooit wennen".
Schrijf op.
Zo!
"Aan dat linksrijdend verkeer zal ik nooit wennen".
Hier..
Schrijf op:
"Ik leef nog en kom gauw terug. Ondertekend, Nelly Lenz".
Dat is haar handtekening.
Dat is bijna identiek.
Goed. U kan weer gaan slapen. Morgen doen we verder.
Goedemorgen. - Goedemorgen.
Ik heb u enkele dingen meegebracht.
Zijn dat Nelly's spullen?
Die werden verbrand. De schoenen zijn het enige.
Die komen uit Parijs.
Probeert u ze eens aan. Probeer de schoenen.
Hebt u die hier gekocht? - Dat denk ik, ja.
Past het?
Was u met haar in Parijs?
Dat is toch iets wat ik moet weten. - Trek de andere ook aan en doe er 'n paar stappen.
Knellen ze?
Waarom loopt u dan zo komisch? Dan moeten we dat ook oefenen.
Ik ben nog maar net opgestaan.
Ik heb nog niet ontbeten. - Er staat water op voor koffie. Ontbijt komt zo dadelijk.
Loopt u nu eens zoals het moet.
Die is te lang.
Kan u naaien?
Ik bedoel inkorten. - Dit kleed?
Nelly droeg al haar kleren tot net onder de knie.
Alles mooi kort, wijds en luchtig.
Zal u dat lukken? - Is dat mijn koffie?
Uw haar is verschrikkelijk. Daar moet iets aan gedaan worden.
Nelly had haar haar geverfd.
Anders nog wat? - Ja, een heleboel.
We zijn nog maar pas begonnen.
Als we erin slagen, als we hiermee klaar zijn,
dan zal u per trein uit het oosten komen en wachten we u hier in Berlijn op aan het station.
In een... rode jurk en Parijse schoenen?
Gelooft u echt dat men zo uit een kamp komt?
Dat gelooft toch niemand.
U hebt toch zelf gezien hoe de mensen hier lopen voorbij
aan al de terugkerende met hun verbrande en kapotgeschoten gezichten.
Niemand bekijkt hen. Niemand wil met hen iets te maken hebben.
Maar u zullen ze in het gelaat kijken en zeggen: "Dat is Nelly"!
"Ze leeft. Het is haar gelukt. Ze is terug"!
"Ze is verheugd. Ze heeft een luchtig kleed aan, mooie schoenen omdat ze zo verheugd is".
Zo bekomen we wat we willen.
Dat zijn degene die aan het station zullen staan wachten
of die we de eerste dagen kunnen benaderen.
Namen en een paar details.
Prent u dat in.
Ik sta u natuurlijk ter zijde. Ik kan u helpen. In het slechtste geval kan u nog altijd gaan wenen.
Als was u overweldigd.
Of u omarmt de persoon, dan kom ik erbij.
Dat oefenen we wel.
Die met dat kruis zijn dood. U moet ze echter wel leren.
Die werd in Lichtenberg doodgeschoten. Hij was een Nazi.
Die? - Ja. En zij ook.
Hebt u... ook foto's van Nelly?
Die zou ik graag zien.
Later. Leer eerst maar die daar.
Welke kleur ogen had Nelly? - Zoals de uwe.
En dat is? - Blauw.
Goedemorgen.
Ik heb de oplossing voor uw haar.
Dat is niet mijn vrouw. Dat is een actrice.
Nelly vond dat een mooie foto.
Haar stijl, haar make-up.
De haren.
Die deed ze na, vooral voor optredens.
Eigenlijk altijd voor de optredens. Zou u dat voor mekaar krijgen?
U weet toch hoe u te schminken?
Ik heb hier wat schminkspullen voor u.
En iets voor uw haar.
Die kleur moet overeenstemmen.
Dat gaat toch niet.
Ik kan toch zo niet uit een kamp terugkomen.
Dat heb ik toch al uitgelegd. - Nee, dat is toch allemaal...
Ze willen Nelly zien, geen gestoorde kamp ingezetene.
Daar werken we hier aan.
Als ik uit het...
kamp kom, dan vraagt men me toch...
wat ik daar meegemaakt heb of wat ik...
Wat dan?
Hoe het me verging en wat...
Dan moet ik toch iets zeggen. - Wat wilt u ze zeggen?
Wat dan? - Iets...
zoals...
hoe we op die balken zaten...
naakt en...
de kleren moesten aftasten van...
diegenen die net waren aangekomen.
En de KAPO's die rondom ons stonden en...
we naar papiergeld moesten zoeken en edelstenen.
Die hadden ze daarin verborgen konden hebben en...
dan is er... dat meisje...
dat me aankijkt, die me aankijkt.
Kijkt me voortdurend aan.
Waar haalt u dat vandaan? - Ze heeft het kleed van haar moeder...
Waar haalt u dat vandaan? - Ik...
Gelezen.
Dan vertelt u dat toch.
Als u ernaar gevraagd wordt. - Ja.
Maar ik beloof u, niemand ernaar vragen.
Niemand van ze zal daar iets over vragen.
Ja. Niemand.
Dat hebt u goed gedaan, dat kleed.
Johnny. - U zal mij niet zo noemen.
Waar... waar gaat u heen?
Ik moet er even uit. - Ik moet er ook even uit.
Binnenkort.
Herken je me?
Johnny.
Genoeg. Dat volstaat.
Wat hebt u daar allemaal aangesmeerd?
De ogen kloppen niet en dat voorhoofd.
Stemt helemaal niet overeen.
Hebt u eigenlijk wel iets geleerd?
Ik moet eens naar buiten. - Nee, nee... nee.
Ik moet! - U kan nu niet naar buiten.
Als iemand u ziet was dit allemaal voor niks.
Wie zou mij dan herkennen? Ik moet naar buiten!
Alstublieft.
In het begin bediende de kruidenier ons niet meer
daarna Schmidt van daar tegenover.
Dan mocht Nelly niet meer zingen.
Er kwamen geen vrienden meer.
Daar op de derde verdieping hebben Sigrid en Walther Hochbaum gewoond.
Die kwamen ook niet meer.
In de winter van '43 moest ik Nelly verbergen.
Lehman liet haar niet meer toe tot de schuilkelder.
We waren er zeker van dat hij ons zou aangeven. Hij was jaloers op onze woning.
Mijn vriend Leo is gesneuveld. Hij had een woonboot op het Müggelmeer.
Ik heb haar dan daar naartoe gebracht.
Hoe hebben we mekaar leren kennen?
Zet die hoed op. Kom mee. Kom mee.
Ging u vaak met haar wandelen? - Ja.
's Nachts?
Ook, ja.
Waarheen ging u dan?
Had u lievelingsplekjes?
Jazeker.
Welke dan?
We keren beter terug. Het gaat regenen. - Dat is me gelijk.
Zullen we even gaan zitten?
Laat dat!
Houd daarmee op!
Wat is er? - Die foto's in de ladekast zijn mijn zaken.
Dat weet ik. - Blijkbaar niet.
Ik heb die foto's niet bekeken. - Speel Nelly niet!
Ik weet dat u Nelly niet bent! Mij moet u niet overtuigen!
Waar is uw hoed? - Die ligt op de bank.
Komt u daarna nog mee voor een biertje? Zeker. Kijk daar.
Het is toch mooi om verliefd te zijn.
Uw hoed.
Zonder Johnny had ik dat kamp niet overleefd.
Iedere nacht, elke dag dacht ik eraan hoe ik naar hem zou terugkeren.
En toen ik eenmaal hier was, moest ik hem gewoon zoeken.
En toen ik hem gevonden had, herkende hij me niet meer.
En dat was...
Lene, dat... Toen was ik weer dood.
En... nu heeft hij weer Nelly van mij gemaakt.
Ik kan niet naar Palestina.
Naar waar wil je dan?
Naar Johnny... terug. - Dat kan niet meer.
Lene, sinds ik bij hem ben, dan ben ik terug. - Nee.
Zoals hij over haar vertelt... - Over haar?
Soms ben ik jaloers op mezelf.
Wanneer wil je het hem vertellen? - Dat weet ik niet. Het is...
Lene, het lijkt wel of we elkaar opnieuw leren kennen. Overnieuw,
begrijp je?
En hoe moet het dan verder?
Binnenkort kom ik per trein aan. Dan laat hij jou dat ook weten.
Dan ben ik er weer.
Dat wordt dan mijn terugkeer. - En dan wil hij aan je geld geraken.
Weet je wat mij zo woest maakt?
Wij Joden, hebben geschreven, gezongen en bejubeld.
Sommige zijn voor Duitsland naar de oorlog getrokken en de ene na de andere werd vergast.
En nu komen de overlevenden terug en vergeven.
De gaskamers houden ermee op en wij vergeven.
Iedere lafheid, ieder verraad.
Ik doe daar niet aan mee, Nelly.
Lene, ik weet dat hij van haar houdt.
Ik geloof niet dat hij haar verraden heeft.
Weet je, Nelly, toen je daar in het donker zat
dacht ik dat je hem had doodgeschoten en hulp nodig had.
Heel eerlijk, dat zou me liever zijn geweest.
Ik wacht hier op u.
Mevrouw Lenz.
Het verheugt me zo, u weer te zien.
Uw man ook?
U weet toch hoe mannen de dag van vandaag zijn.
Hoe zijn ze dan?
Kan ik u iets aanbieden?
We hebben koffie. Echte.
Voor onze beste gasten.
Elsie, maak je eens 'n koffie?
Wist u dat ik onderin de boot verstopt zat?
Nee.
Ik heb u gezien.
Aan het venster.
Bij m'n arrestatie.
U en uw man.
Het was verschrikkelijk.
Wat hadden we dan moeten doen?
Dat heb ik ook uw man gezegd.
We hadden zo'n angst.
U weet toch dat onze zoon... - Was mijn man nog hier?
Ja, na de arrestatie.
Wanneer?
Direct erna.
Wat doet u hier?
Moet hier koud geweest zijn in de winter.
Hoe was het bij de herbergiers?
U had gelijk.
De waardin heeft me niet het kamp ingepraat.
Maar ze noemde me mevrouw Lenz.
En ze weende.
U was hier, de dag nadat Nelly opgepakt werd.
Wie zegt dat? - De waardin.
Laten we gaan.
Hebt u Nelly verraden?
Soms... is dat niet echt verraad.
U hebt haar verborgen.
De ganse tijd moest u zich om haar bekommeren.
En dan wordt men opgepakt en verhoord.
Opeens laten ze hem vrij
en hij haast men zich om te kijken hoe het met haar gaat.
Merkt niet op dat men hem volgt.
Dan was het te laat.
U staat daar en kan niets doen.
U moet toezien hoe Nelly opgehaald werd.
Afstappen.
Kom.
Volgende week laten we Nelly terugkomen.
Op het perron zullen staan: Ik, Sigrid, Monica
Frederike, Walther en Alfred.
De trein komt aan. Er stappen veel mensen uit.
Je gaat het best achteraan in de trein zitten.
Dan zal de trein weer wegrijden en dan zullen ze je zien.
In de rode jurk met de schoenen uit Parijs.
Dat zal de Nelly van vroeger zijn.
Ze zullen opgetogen zijn, ze zullen op je toelopen.
Sigrid als eerste, zoals altijd.
Heel theatraal zal ze naar woorden zoeken: "Ik... ik kan het niet helemaal vatten... Nelly!"
En dan omarmt ze je.
Alfred zal zeggen: "Die kleine Nelly".
Het ontbreekt er nog aan dat hij zegt: "Mijn God, wat ben je groot geworden"!
Monica zal over haar man vertellen.
"Ik heb het altijd geweten dat je zou terugkomen".
En Frederike zal staan jammeren, zoals altijd. Over zichzelf, over Berlijn.
En wij?
We zullen naar mekaar toegaan.
Heel voorzichtig.
We zullen niet praten. Niet kussen, elkaar niet omhelzen.
Gewoon in de armen nemen.
Je legt je hoofd op mijn schouder
en we sluiten de ogen, wij allebei.
En we doen helemaal niets.
Niets. Heel lang.
Ze heeft voor u ook een brief achtergelaten.
Die moest ik u geven.
Waar is Lene dan?
Weet u dat dan niet?
Mevrouw Winter heeft zichzelf donderdag doodgeschoten.
Lieve Nelly
Ik heb tegen jou gezegd dat er geen terugweg was voor ons.
Maar voor mij is er ook geen weg voorwaarts.
Ik voel me nader aan onze doden dan aan onze levenden.
Dit kan ik je niet verzwijgen.
Je man liet zich van je scheiden, kort voor je arrestatie.
Ik voeg een afschrift van het document hierbij.
Vaarwel.
Lene.
Wacht hier, ik haal de sleutel.
Tegen achten komt de trein aan. Is een half uur genoeg?
Verfrissen, schminken, kapsel?
Of toch liever drie kwartier?
Wat denk je?
Soms zeg je "jij", soms "u".
Dat is me ook opgevallen.
Ik moet je een beetje pijn doen.
In Auschwitz hebben ze je een nummer getatoeëerd.
Ik moet een kleine wonde toevoegen.
Men zal je naar je nummer vragen.
En dan fluister je dat je die er uitgesneden hebt.
Men zal verder geen vragen stellen.
Eruit!
Voorzichtig bij het uitstijgen!
Nelly!
Ik kan het niet vatten.
Het is zo...
Ik weet niet...
Laat me je omarmen.
Nee... - Nelly.
Ik heb het Wolfgang nog gezegd: "Nelly komt terug. Ik weet dat".
Als hij je ook zou kunnen zien, als hij nog...
ook...
Nelly.
Christine is dood.
Mijn kind is dood.
Ga nu maar eerst naar jouw Johnny. Daar staat hij.
Laten we gaan, kinderen. Het eten wordt koud.
We hebben je gemist.
Eergisteren liep ik voorbij de studio.
De ronde bank waar jullie altijd zaten.
De straatverlichting is weer hersteld.
Binnen speelde een piano en iemand zong.
Ik heb mijn ogen gesloten
en een ogenblik was het weer zoals vroeger.
En nu zit jij daar, Nelly.
Ik moet mijn ogen niet meer sluiten om jou te zien.
Nooit meer.
Op je terugkomst.
Op Nelly! Proost!
Nelly, jij bent mijn liefde.
Je bent mijn leven.
Wat er ook gebeurt.
Kom.
"Speak low".
- Ja.
Het was mijn wens, nog een keer... met Johnny te zingen.
Ooit ergens... in Berlijn.
Nederlandse vertaling: "Bère"